Delta Mekongu, tunele Cu Chi i uliczne jedzenie

Jak rośnie pomelo? Jak robi się cukierki z kokosa i co jest najlepsze w jedzeniu ze straganu?

Kolejny intensywny dzień za nami. Dzisiaj byliśmy w Delcie Mekongu. 

Trochę cepelia, ale wrażenia ciekawe. Mekong jest bardzo szeroki , a poza takimi łódeczkami jak nasza pływają po nim barki i małe kontenerowce.

Na jednej z wysp oglądaliśmy cały proces produkcyjny cukierków z kokosa i popijaliśmy wodę kokosowa prosto z orzecha. W tym turystycznym miejscu kokos kosztuje 10000 dongów czyli 1,65 zł.

Widzieliśmy też „mini zoo”, gdzie hodowane są krokodyle, żaby i węże. Aż żal tych zwierzaków, bo warunki bardzo słabe.

Przyzwyczajamy się do temperatury, pijemy pyszną i słodką „ca phe suda” czyli mocna kawę ze skondensowanym mlekiem, korzystamy z uroków mieszkania w centrum Sajgonu i testujemy uliczne jedzenie. Ryż smażony, makaron smażony, bahn mi czyli świeża bagietka z mięsem / jajkiem sadzonym / zieleniną (do wyboru). Pychota, choć nie powala w porównaniu, np. z Indonezją.

Dzisiaj Mania powiedziała, że najbardziej smakował jej kurczak (skrzydełko).

Kolejny dzień to wycieczka do świątyni kaodaistycznej i tunelu vietcongu w Cu Chi. Świątynia zrobiła na nas duże wrażenie. Warto też poczytać o samej religii, bo to połączenie najważniejszych religii monoteistycznych.

Wizyta w Cu Chi to lekcja historii i pokazanie wojny w Wietnamie z „drugiej strony”. W wersji mocno propagandowej, ale warto to zobaczyć. System tuneli w okolicach Cu Chi liczył w szczytowym momencie 250 km długości. Były budowane w całości ręcznie i służyły m.in. do transportu wyposażenia i broni z Kambodży. Samo Cu Chi było miejscem, które pomogło wojskom północno-wietnamskim w zdobyciu Sajgonu.

Zejście do wąskiego tunelu i przejście raptem 30 metrów to ciekawe doświadczenie. Nie wyobrażam sobie jednak tego, że żołnierze mieszkali tam kilka tygodni bez wychodzenia i poruszali się na kilku poziomach.

Co ważne żołnierze znali tylko korytarze i pułapki na swoim terenie, żeby w razie złapania nie mogli wyjawić zbyt wielu informacji.

Elementem, który wzbudził naszą niechęć była strzelnica wojskowa, gdzie można było skorzystać z kilku rodzajów broni. To trochę tak jak strzelanie turystyczne na terenie pól śmierci niedaleko Phnom Pehn w Kambodży.

Dzieciaki dzielnie wytrzymują ten harmonogram.

Jutro zmykamy na północ do Mui Ne. Będzie ciszej i spokojniej.

One comment

  1. Tyle ciekawych miejsc, że przydaje się „pamiętnik” dla uporządkowania wrażeń. Buźki naprawdę „zjarane” ale uśmiechnięte.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *